We wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę po Niedzieli w Oktawie Bożego Narodzenia, A.D. 2015
W ramach serii Na W(A)RIACKiCH papierach
Rys. Sztukmistrz
Anarchia nie jest do zbawienia koniecznie potrzebna. Jest
sprawiedliwa i jako podstawa ładu społecznego wynika bezpośrednio z przykazań
Bożych, w szczególności piątego i siódmego.
Anarchię definiuję jako sposób życia ludzi, którzy za normę
postępowania przyjmują aksjomat nieagresji, czyli zakaz inicjowania przemocy
fizycznej lub grożenia taką przemocą, jak również zakaz oszustwa na szkodę
osoby lub jej własności.
Zatrudnianie po znajomości
Nie ma w tym nic zdrożnego – pod
warunkiem, że pracodawca płaci zatrudnionemu ze środków nabytych uczciwą drogą.
Firmy rodzinne mogą z powodzeniem stanowić fundament zdrowej gospodarki. Nawet
gdyby zatrudnienie brata, syna czy teściowej miało doprowadzić moje
przedsiębiorstwo do bankructwa, wolno mi ich zaangażować – rezygnując z usług
kogoś innego, kto zapewniłby mi kokosy.
Kluczem jest dobrowolność –
oznaczająca swobodę zatrudniania oraz to, że zdobyłem środki, którymi wynagradzam
zatrudnionego, nie łamiąc zasady nieagresji.
Kłopot pojawia się w chwili, gdy
ktoś wpada na pomysł niesprawiedliwego korzystania z cudzej własności. Na
przykład pracownik państwowej instytucji wciąga na listę płac swojego wujka,
bratanka albo przyjaciela. Problem nie polega na tym, że decyzja o angażu ma swoje
źródło w pokrewieństwie lub znajomości,
ale na tym, że płaci się komuś niegodziwie zdobytymi pieniędzmi.
Nie dziwi zatem, że dziennikarze
sprzyjający etatyzmowi ostrze swojej krytyki kierują w stronę zatrudniania po
znajomości jako takiego; za to do faktu, iż każda państwowa instytucja płaci
swoim pracownikom ukradzionymi pieniędzmi, nie odnoszą się wcale.
Zdrowy Wariat
