Kot pod motorem

Fot. Paweł Schulta

Kot na murze

Św. Tomasza, Apostoła, A.D. 2015

Fot. G.

Serdecznie przypominamy o zajęciach poświęconych Grze Endera

&

prosimy o poinformowanie nas mailem

(wirtualnewydawnictwowiwo[malpa]gmail.com)

o zamiarze uczestnictwa.

Pomoże to w przygotowaniu materiałów dla Uczestników spotkania.

 

 

Wirtualne Wydawnictwo Wiwo

serdecznie zaprasza Drogich Czytelników i Wszystkich Chętnych

na spotkanie pod tytułem

Czy Ender

mógłby normalnie

 żyć w społeczeństwie?

poświęcone powieści Orsona Scotta Carda pt. Gra Endera.

W zajęciach weźmie udział nasz Autor

Robert Kalinowski.

Zajęcia odbędą się w sobotę 23 stycznia A.D. 2016 w kościele p.w. św. Michała Archanioła przy ulicy Puławskiej 95 w Warszawie.

Spotykamy się o godzinie 14 w salce pod kościołem (drzwi na lewo od głównego wejścia).

Serdecznie prosimy o rozpowszechnianie wiadomości o zajęciach.

Do zobaczenia!

Redakcja

 

Zjawisko mimetyzmu: Kot wśród literatury

 Uwagę zwraca obecność Zarysu literatury polskiej oraz albumu poświęconego mundialowi.

Fot. JSS

Kot w cieniu w oknie

Poniedziałek po X Niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego, A.D. 2015

Fot. Paweł Schulta

Kot czarny maglowy

Poniedziałek po IX Niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego, A.D. 2015

Fot. Jonatan A.

Powiedzenia: ZAGADKA

Wigilia Zesłania Ducha Świętego, A.D. 2015

Rys. TG

Przedstawione na ilustracji zwierzęta regularnie goszczą na naszych łamach. Pytanie do Was, Drodzy Czytelnicy: o jakie powiedzenie chodzi Autorowi?

Kot uzbrojony

Sobota po IV Niedzieli Wielkiego Postu, A.D. 2015
(Wspomnienie św. Benedykta, Opata)

Fot. Pikeantrop

Czarny kot pod drzewem

Czwartek po II Niedzieli Wielkiego Postu, A.D. 2015

Konkurs na najdłuższy cień...

Fot. Paweł Schulta

Kot pod krzesłem

W Piątek Suchych Dni Zimowych, A.D. 2014

Sfotografował: Robson

Psy, koty i inne istoty

W święto św. Franciszka Ksawerego, Wyznawcy, A.D. 2014

I always like a dog so long as he isn’t spelled backward.

~ G.K. Chesterton, The Oracle of the Dog

Fotoreportaż i dynamiczna dyskusja redakcyjna

 

 Wszystkie cztery ogłoszenia wisiały tego samego dnia na tej samej tablicy

– Na co pies w mieście? Pies się męczy. Pies się męczy w mieszkaniu. Pies nie ma się gdzie wybiegać. Czy pomyślałeś o tym, szanowny właścicielu, któremu rzekomo leży na sercu dobro twojego pupila?

– Zdechł pies!

– Na miejsce!

– Gdzie jest miejsce zwierzęcia? Na wsi. W budzie. W oborze. Na polu.

– Za to w mieście organizuje się teraz takie hece, że ludzie ślub biorą i na zaproszeniach winszują sobie, aby zamiast kwiatów składać datki na schronisko dla bezdomnych koni!

– Bezdomnych? Chyba bezstajennych?

– Inni chcieli karmę dla zwierząt! Powariowali!

– W Warszawie na Marszałkowskiej widziałem świnię! [Część interlokutorów kręci z niedowierzaniem głowami] Nie, nie... Regularny prosiak. Parzystokopytny, różowy, z ryjem. Jakiś chłopak go prowadził. Na smyczy!!

– Też widziałem! Ale ten na ulicy był mały. A do metra wsiadł raz koleś z knurem. Normalnie sto kilo żywej wagi.

– To znaczy knur (a nie koleś) ważył sto kilo? – upewniła się Łusia.

– Tak – potwierdzono.

– Przemywanie oczu, czesanie, siatka bezpieczeństwa, umowa adopcyjna... Czy ktoś tu czasem nie zwariował? W Polsce wciąż morduje się dzieci nienarodzone. Czy w ich obronę włączamy się przynajmniej z takim samym zaangażowaniem co w zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu zwierzętom?

W epilogu Pana Tadeusza czytamy o tym, że w Polsce „po psie płaczą szczerze / I dłużej niż tu [w Paryżu] lud po bohaterze”. Mickiewicz nie potrzebuje wspominać, że Polak smuci się po śmierci CZŁOWIEKA bardziej niż po śmierci zwierzęcia – jest to dla niego oczywiste. A dla nas?

„Tutaj pies napije się wody”. A przy okazji obwącha klientów, otrze się o nich tymi częściami ciała, które wytarzał w nie wiadomo (lub gorzej: wiadomo) czym, poślini się na posadzkę, poociera się o rośliny, wesoło warknie... – tego już nie piszą.

– Gdyby na ulicy podszedł do nas człowiek i zaczął ocierać się o nasze nogawki, chwytać za nie zębami albo obśliniać nasze odzienie, mielibyśmy pełne prawo potraktować to jako agresję i bronić się przed takim zachowaniem. Gdy robi tak zwierzę (zazwyczaj przy bierności właściciela), kładziemy uszy po sobie.

– Czytałem kiedyś artykuł, którego autor opisał, jak postępuje w wypadku agresywnego zachowania zwierzęcia: najpierw w mordę dostaje pies, zaś jego właściciel – jeśli się stawia – w następnej kolejności.

– Problem pojawia się, gdy psa prowadzi kobieta...

– Nierzadko to pies prowadzi kobietę. Patrząc na to, zadajemy sobie pytanie: czy ludzie faktycznie bywają tak nieodpowiedzialni, żeby wychodzić na ulicę ze zwierzęciem, nad którym nie panują?

[Miało być retoryczne, ale malkontent stawia kropkę nad „i”:]

– Tak, bywają.

„Jedna dziewczynka i dwóch chłopców”...

...skoro zwierzęta zaczynamy traktować jak ludzi,

nie dziwi, że ludzi zaczynamy traktować jak zwierzęta.

_____

Fotografię z dzieckiem na smyczy zrobił Jerzy Juhanowicz; pozostałe zdjęcia: Paweł Antoniewicz.

Miska z kotami

W święto św. Łukasza, Ewangelisty, A.D. 2014

Autor: Pikeantrop